Bloeit hij open of bloedt hij dood? Hij weet het zelf nog niet. Maar de luisteraar van Radio 1 is de eerste om het te horen.
Wouter gaat een jaar naar Zuid-Afrika. Wouter is daar niet helemaal gerust in. Wacht, hier staat een woord fout. Wouter is daar helemaal niet gerust in. Zo is het. Wouter heeft nooit graag gereisd, verkrampt al volledig bij het oversteken van de grens met Luxemburg. Nu moet hij van zijn vriendin mee naar een land dat, als Wouter de wereldbol mag geloven, aan de andere kant van de wereld ligt.
Niet dat Wouter België geweldig vindt. Hier kan hij zich eigenlijk ook al enkel staande houden door zich te omringen met boeken, voorstellingen, exposities en vrienden met stadsneuroses. Maar nu moet hij van zijn vriendin naar een land waar boeken vooral worden gezien als voormalige bomen en toekomstig aanmaakmateriaal voor de barbecue.
Wouter vindt het leven in België extreem gevaarlijk, omdat hij onlangs bij de tramhalte onvriendelijk werd aangestaard door een Marokkaan. Van vijf jaar. Nu wordt hij door zijn vriendin meegesleurd naar een land dat in de top drie van gevaarlijkste landen ter wereld staat.
Wouter moet gaan wonen in Plettenberg Bay. Veel mensen zouden een been willen geven om in dat kleine stadje te mogen wonen. Het ligt aan de oceaan, en is een paradijs voor surfers en walvisspeurders. Wouter vindt zout water echter voornamelijk geschikt om pasta in te koken, surfen bekijkt hij als zinloze verplaatsingen maken op zout water, een materie die dient om pasta in te koken, en walvissen zouden zich als normale zoogdieren moeten gedragen en eindelijk eens aan land moeten komen.
Bovendien wonen er veel 'superrijken' in het stadje. Als er één mensensoort is, waar Wouter zich geen houding bij weet te geven, gezien zijn afkomst en politieke voorkeur, zijn het de superrijken. Daarnaast wonen er rond het stadje ook nog eens veel armen in de townships. Als er één mensensoort is waar Wouter zich geen houding bij weet te geven, zijn het de 'superarmen'. Wouter praat graag over voeding, literatuur en maatschappelijke verwezenlijkingen.
Nu is Wouter wel gewoon om soms wat moeilijk en defensief in het leven te staan. Maar in zijn geboorteland, -dat land waar de meeste mensen gewoon blijven wonen tot het ook hun 'sterfteland' wordt-, kan hij zijn ongenoegen uiten in theatershows waar mensen om moeten lachen, terwijl ze eigenlijk gewoon een manier zijn voor Wouter om zijn ongemak verbaal en fysiek te ventileren, zodat hij daarnaast min of meer normaal kan functioneren. Nu wordt Wouter door zijn vriendin verplicht om naar een land te trekken waar hij geen eindeloze tournees zal kunnen spelen. Waar hij niet eens één enkele voorstelling zal kunnen spelen, wellicht. Wouter is er helemaal niet gerust in.
Eén overlevingsmogelijkheid ziet Wouter. Als hij jullie, het thuisfront, over zijn belevenissen kan en mag vertellen. Als hij een excuus heeft om op mensen af te stappen en hen vragen te stellen: een microfoon. Als hij jullie lastig kan vallen met alle bedenkingen, angsten en emoties waar hij zijn vriendin niet langer lastig mee wil/mag vallen. Als hij vanuit zijn geïmproviseerde radiostudio, de slaapkamer van het huurhuis in Plettenberg Bay, kan vertellen over zijn avonturen als angsthaas in Afrika.
Bloeit hij open of bloedt hij dood? Hij weet het zelf nog niet. De luisteraar is de eerste om het te horen. Op Radio Plettenberg. Over zwemmen met walvissen. Over aanvallen van haaien. Over kippenvelmuziek. Over gemis en onthutsing. Over schrik en ontroering.
'Radio Plettenberg', vanaf zondag 5 februari van 13.00 tot 14.00 uur op Radio 1.
